Alles stroomt

De oude Grieken wisten het al: er is altijd beweging. Je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen, want het is steeds weer vers water dat je tegemoet stroomt. Dat zei Heraclitos, die voor z’n werk filosoof was. Mooi vak. Scherp gezien ook, van die Heraclitos. Ik vind het op zichzelf prima. Laat alles maar lekker stromen. Stilstand is achteruitgang. Dat zie je overal. Kijk maar naar Spanje-Duitsland. Wie beweegt, die wint. Dirk Kuijt snapt het ook. Beweging is goed. Beweging moet. Maar. Nu lees ik dat de waardeaanduiding op postzegels verdwijnt. Die staat er al op sinds de postzegel bestaat. Echter. Op 1 juli komt TNT Post met postzegels waar het cijfer 1 of 2 op staat, of de aanduiding ‘Europa’ of ‘wereld’. Waarom is dat? Blijkt uit marktonderzoek dat de mensen 0,44 niet meer willen? Vinden ze het lelijk, zo’n nul met twee vieren erachter? Heeft een hip design-bureau de opdracht gekregen om een ‘moderne look en feel’ te ontwerpen, aansluitend bij de postbeleving van de zegelconsument van deze tijd? Ik snap het niet. TNT Post had ook al alle postbodes ontslagen. Dat snap ik dan weer wel. Dat kon natuurlijk niet anders. We sturen elkaar al veel minder brieven dan vroeger, en straks, als er alleen nog maar saaie eentjes en tweetjes geplakt kunnen worden, dan stort de markt natuurlijk helemaal in. Niemand die daar nog warm voor loopt. Overigens blijft de kerstzegel bestaan. Die krijgt voortaan de naam 'December'. Goed gekozen. ‘Maart’ of ‘Juni’ zou natuurlijk verwarrend zijn, voor zo’n kerstzegel. Affijn, zo gaat het dus. Alles stroomt. Ook bij Albert Heijn. Daar hebben ze sinds kort ineens plastic winkelwagens. In Appie-blauw. Ik vind ze…tja, wat vind ik er eigenlijk van? Opdringerig. Ja,dat is het. Agressief ook. Vooral als ze met z’n allen in zo’n blauwe sliert staan. Alsof je de huisstijl van Albert Heijn hardhandig door je strot geduwd krijgt. Blauw! Blauw! Dat is onze kleur! Kijk dan! Blauw! Jahaa, blauw. Ik zie het. Wat was er mis met de metalen karretjes? Vond ik een stuk rustiger. En je kon ook veel beter naar elkaars boodschappen gluren. Deed je nog eens inspiratie op voor het avond eten.
Vandaag moest ik even naar het ziekenhuis. Niks ernstigs. Ik moest eerst een ponsplaatje laten maken. Dat heet trouwens geen ponsplaatje meer, maar een patiënten-card. Voor mij in de rij stond een oud echtpaar. Hij moest ook een card. Zij luisterde ingespannen naar de vriendelijke dame achter de balie. ‘Kom maar, Theo, je moet hier in kijken’, zei ze, en ze gaf haar man een zacht duwtje in de richting van een grote webcam, die aan een soort slurf bij een flatscreen hing. 'Hier in kijken? Hoezo? Is daar iets te zien dan?’, wilde hij weten. ‘Nee gekkie. Dat heeft ze toch net uitgelegd. Ze maken een foto van je. Hier, kijk maar. Lachen Theo!’. Ze kneep hem in zijn zij en hij moest lachen. Het werd een goeie foto. Even later zag ik ze weer, in de wachtkamer. Ze lazen samen de Metro. ‘Ze mogen niet meer twitteren, die politici’, las hij voor. ‘Wat zeg je? Niet meer kwetteren?’. 'Nee, twit-te-ren’. ‘Nou dat zal dan niet meevallen', zei zij schamper, 'ze kwetteren toch aan één stuk door? Kijk, hier, moet je zien. Yolanthe. Dat is toch wel een plaatje hè…’. ‘Ik vind het niks’, snoof hij. En toen boog hij zich naar haar gehoorapparaat en fluisterde er iets in. Haar beurt om te lachen. Ach. Het mooiste is het natuurlijk als ook de liefde blijft stromen. Daar denk ik wel eens aan. Hoe het is als je oud bent, en er zoveel is veranderd dat je haast niks meer snapt. Dat je je vaag herinnert dat er ooit postzegels waren met eentjes en tweetjes erop. Dat er supermarkten waren waar je je blauwe plastic kar kon vullen met boodschappen. Dat er papieren boeken en kranten bestonden. En strippenkaarten. En telefoons waar je alleen maar mee kon bellen. En parkeerautomaten waar je gewoon muntjes in kon gooien. Maar dat dat allemaal al lang vervlogen is. Omdat alles is gedigitaliseerd, geprivatiseerd, getechnologiseerd. Dan hoop ik maar dat er nog steeds iemand is die mij vasthoudt en geduldig uitlegt hoe alles werkt. En lieve dingen zegt in mijn high tech-gehoorapparaat. Amor vincit omnia. De oude Romeinen wisten het al.