Een taart of een stammetje

Bij ons in de buurt zit de firma De Kroon, een buurtsuper van het allermooiste soort. Opgericht door de oude meneer De Kroon in 1958. Dat jaartal staat op ieder bonnetje, direct onder het logo met een kroon en twee vlaggen. Inmiddels heeft de jonge De Kroon de zaak overgenomen. Buiten, bij de deur, hangen twee grote portretfoto’s achter glas. De ene zwart wit: De Kroon senior als jongeman, met vrouw en kind, poserend voor een schap met zuivel. De andere bijna identiek, maar dan in kleur: zijn zoon, ook met vrouw en kind, voor hetzelfde schap. Bij De Kroon zijn geen karretjes waar 50 cent in moet, of een eigen supermarktmunt die je bij het Servicepunt kunt krijgen. Er is geen Servicepunt bij De Kroon. En er zijn ook bijna geen karretjes, behalve een paar hele krakkemige exemplaren die eigenlijk nooit door iemand worden gebruikt. Bij De Kroon pak je gewoon een mandje. Dat mandje is niet van plastic, maar van metaal, met een verweerd stukje rood plastic om het handvat. Daar loop je dan mee door het ene winkelpaadje dat de buurtsuper rijk is, en dat na vier bochtjes via de koeling en de vleeswaren weer bij de kassa uitkomt. Eén kassa is er, met een zelfgeschilderd houten balkje wat je achter je boodschappen kunt leggen om de grens tussen jou en de volgende klant te markeren. Bij De Kroon hoef je je groenten en fruit niet zelf te wegen en in een zakje te doen. Als je sla en courgettes wilt, dan komt er iemand en die pakt ze voor je, doet er een prijsje op en vraagt dan: ‘anders nog iets voor u?’. Op de bonnetjes van De Kroon staat, behalve dat jaartal, elke dag een nieuwe spreuk of hartenkreet, vaak iets stichtelijks of een verwijzing naar de actualiteit. ‘Waar je teveel van hebt kun je best wat van missen’. Of: ‘van ons mag Maxima minimaal koningin worden!’. Ik weet niet wie ze verzint, misschien wel de oude meneer De Kroon en zijn vrouw, gezellig aan de keukentafel, in het woonhuis naast de winkel. Bij De Kroon kun je geen dierenplaatjes sparen. Er is ook nooit een voetbalactie of iets met smurfen, sprookjesfiguren of Pokémon kaarten. Maar De Kroon heeft wel degelijk acties. Een paar jaar geleden bijvoorbeeld, toen ze hun vijftigste verjaardag vierden. Toen kon je als klant een gratis feesttaart afhalen, waarbij er keuze was tussen een stammetje voor vijf personen of een grote taart. Ze noteerden je naam in een boekje bij de kassa, en in de feestweek lag je traktatie klaar bij de groenten. De firma De Kroon had een uitbundige toren gebouwd van komkommers, tomaten en prei, en daar lagen ze omheen, de taarten en de stammetjes. Als je wilde kon je ook naar de dankdienst in de kerk en dan na afloop een Utrechtse sprits eten. De Kroon is weergaloos. De Kroon moet blijven. Niet dat ze weggaan, maar ik zie de bui toch hangen, vroeg of laat. Afblijven, mega-retailers, projectontwikkelaars, schaalvergroters! De Kroon is van ons. Waar je te weinig van hebt, daar kun je niets van missen. Zeg ik altijd maar.