Freeze

Er komt niets meer bij. Geen anekdotes. Geen mooie dingen, niets liefs of hilarisch. Geen ontdekkingen of verrassingen, en ook geen ergernissen, ongerustheden, groot of klein verdriet. Geen enkel smetje meer op welk blazoen dan ook. Er hoeft niets meer onder het tapijt. Geen rimpeling of oneffenheid. Geen overtogen woord. Geen onduidelijkheid of agitatie. Geen ingeving, geen probleem, geen oplossing, niets gewoons, niets uitzonderlijks, niets nieuws en niets meer van hetzelfde. Geen smsjes of ingesproken boodschappen op mijn antwoordapparaat. Ik hoef nooit meer uit te leggen hoe je een contactpersoon op Skype toevoegt of hoe je de instellingen van je mobiele telefoon kunt veranderen. Evenmin discussiëren wij nog over de politiek, over familie kwesties of nieuwe auto’s. Hij schenkt me geen mooi glas wijn meer in, van dat ene huis in Frankrijk waar hij al jaren komt. Hij luistert niet meer naar mijn verhalen, stuurt geen mailtjes meer. Ik zie hem niet meer struikelen over zijn eigen voeten. Of zijn jasje uitdoen omdat het zo warm is. Of trommelen met zijn vingers op de leuning van de stoel. Dit is het. Freeze. Er komt geen nieuwe stand van zaken. In de afgelopen dagen heb ik me afgevraagd wat ik het ergste vind. Misschien is dit het wel. Dat er niets meer bij komt. Ja, ik weet het, soms hoor je dat dat ook iets fijns heeft. Als er niets meer bij komt kan het ook niet minder worden allemaal, zeggen ze dan, de mensen. Lees Arthur Japin maar, die heeft er een goed gedicht over. Ik ken dat gedicht. Ik vind het zelfs mooi. En het zou kunnen dat er iets van troost in zit. Ooit. Blabla. Oprotten met je troost. Ik mis je, pap. Veel.